குரு பக்தியின் உச்சம் – அழியாப் புகழ் பெற்ற ஏகலைவன்

குரு பக்திக்கு அழியாப் புகழ் சேர்த்த ஏகலைவன்

நம் வாழ்வில் மிகவும் போற்றி வணங்கப்பட வேண்டியவர்களை “மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம்” என்று முன்னோர்கள் வரிசைப்படுத்தியுள்ளனர். இதில் தாய், தந்தைக்கு அடுத்த இடத்தில் குருவுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. தெய்வத்திற்கு முன்பாகவே குருவை உயர்த்திப் போற்றியிருப்பது, குருவின் மகத்துவத்தையும் குரு பக்தியின் அவசியத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது.

ஒருவர் வாழ்க்கையில் உயர்ந்த நிலையை அடைந்து வெற்றி பெற வேண்டுமெனில், அவரது உழைப்புடன் குருவின் ஆசீர்வாதமும் அவசியம். அந்தக் குரு பக்திக்கு என்றென்றும் அழியாத எடுத்துக்காட்டாக விளங்குபவர்தான் ஏகலைவன்.

துரோணாச்சாரியார் – ஒப்பற்ற வில்வித்தை குரு

மகாபாரதத்தில் பாண்டவர்களுக்கும் கவுரவர்களுக்கும் வில்வித்தை கற்றுக்கொடுத்தவர் துரோணாச்சாரியார். ஒப்பற்ற வில்வித்தை ஆசிரியரான அவர், குறிப்பாக அர்ச்சுனனை உலகிலேயே சிறந்த வில்லாளனாக உருவாக்க வேண்டும் என்று உறுதி மேற்கொண்டிருந்தார்.

தளராத தன்னம்பிக்கையும் விடாமுயற்சியும்

அரச வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமே போர் கலைகளை கற்பிக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையை துரோணர் கடைப்பிடித்தார். வேடுவர் குலத்தைச் சேர்ந்த ஏகலைவனை சீடராக ஏற்க மறுத்தார். இதனால் ஏகலைவன் மனவேதனை அடைந்தாலும், தனது இலக்கை கைவிடவில்லை.

துரோணரை மனக்குருவாக ஏற்றுக்கொண்ட ஏகலைவன், அவரது உருவச்சிலையை வடிவமைத்து தினமும் அதன் முன் நின்று வில்வித்தை பயிற்சி மேற்கொண்டான். குருவின் அருள் தன்னுடன் இருப்பதாக முழு நம்பிக்கையுடன் பயிற்சி செய்த அவனின் விடாமுயற்சி, மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே அவனை தலைசிறந்த வில்லாளனாக மாற்றியது.

துரோணரையே வியக்க வைத்த திறமை

ஒருநாள் பாண்டவர்களும் கவுரவர்களும் காட்டிற்குச் சென்றபோது, ஏகலைவனின் அபாரமான வில்வித்தை திறமையை கண்டு அர்ச்சுனன் வியந்தான். “உனக்கு இந்தக் கலையை கற்றுக் கொடுத்த குரு யார்?” என்று கேட்டபோது, “துரோணாச்சாரியாரே என் குரு” என்று ஏகலைவன் பதிலளித்தான்.

இந்தச் செய்தியை அறிந்த துரோணாச்சாரியார், உண்மையை அறிய ஏகலைவனை நேரில் சந்திக்கச் சென்றார். அங்கு தனது சிலை முன் நின்று ஏகலைவன் பயிற்சி பெறுவதை கண்டு அவர் ஆச்சரியமடைந்தார்.

கட்டை விரலையே குரு தட்சணையாக அளித்த சீடன்

துரோணரை பணிந்து வணங்கிய ஏகலைவனிடம், “உண்மையிலேயே என்னை உன் குருவாக ஏற்றுக்கொண்டாயா?” என்று துரோணர் கேட்டார். “ஆம், குருவே!” என்று தயக்கமின்றி பதிலளித்தான் ஏகலைவன்.

அப்போது துரோணர், குரு தட்சணையாக ஏகலைவனின் வலது கை கட்டை விரலை கேட்டார். கட்டை விரல் இல்லாமல் வில்வித்தையில் சிறந்து விளங்க முடியாது என்பதை ஏகலைவன் நன்கு அறிந்திருந்தான். இருந்தாலும், குருவின் வேண்டுகோளை தெய்வக் கட்டளையாக ஏற்று, எந்தவித தயக்கமும் இன்றி தனது வலது கை கட்டை விரலை வெட்டி தட்சணையாக அளித்தான்.

அவனது அசைக்க முடியாத குரு பக்தியை கண்டு நெகிழ்ந்த துரோணாச்சாரியார், “ஏகலைவா! குரு பக்தி என்ற சொல்லுக்கு நீயே சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. உலகம் உள்ளவரை உன் புகழ் நிலைத்திருக்கும்” என்று மனமார ஆசீர்வதித்தார்.

ஏகலைவனின் அழியாப் புகழ்

இந்த நிகழ்வை மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது, துரோணாச்சாரியார் சுயநலமிக்கவராக தோன்றலாம். ஆனால் மற்றொரு கோணத்தில் பார்க்கும்போது, தன் மீது பழி வருவதைப் பொருட்படுத்தாமல், ஏகலைவனின் ஒப்பற்ற குரு பக்தியை உலகம் முழுவதும் அறியச் செய்தவராகவும் அவரைக் கருதலாம்.

துரோணர் குரு தட்சணையாக கட்டை விரலை கேட்டிருக்கவில்லை என்றால், ஏகலைவன் ஒரு சிறந்த வில்லாளனாக மட்டுமே வரலாற்றில் நினைவுகூரப்பட்டிருப்பான். ஆனால் இன்று, “குரு பக்தி” என்ற சொல்லுக்கு என்றும் அழியாத அடையாளமாக ஏகலைவனின் பெயர் நிலைத்திருப்பதற்கு இந்த நிகழ்வே காரணமாக அமைந்தது.